Toen ik in oktober 2022 mijn eerste blog schreef, had ik geen idee dat ik vier jaar later aan nummer 200 zou zitten. Geen plan, geen ambitie om een reeks te bouwen, geen idee dat dit ooit een soort kompas zou worden.
Ik wilde gewoon woorden geven aan wat me bezighield. Aan wat ik zag gebeuren in teams, in organisaties, in mensen — en eerlijk gezegd ook in mezelf.
Nu, bijna vier jaar later, zie ik pas wat er eigenlijk is ontstaan: geen verzameling losse teksten, maar een spoor. Een spoor van groei, van nieuwsgierigheid, van mildheid, van scherpte, van vallen en opstaan. Een spoor dat toont waar mijn aandacht naartoe ging (gaat) en waar mijn hart lag (ligt).
Als ik terugkijk, zie ik geen thema’s die ik bewust koos. Ik zie thema’s die mij kozen.
Het is opvallend hoe vaak ik terugkwam bij dezelfde kern: we floreren wanneer we gezien worden als mens, niet als functie, rol of ...
Dat was nooit een vooropgezet plan. Het was een ontdekking. Eén die zich blog na blog, boek na boek, gesprek na gesprek steeds duidelijker liet zien.
Door te schrijven, merkte ik hoe mijn eigen expertise zich verdiepte. Niet in één domein, maar in een kruispunt van domeinen die elkaar versterken:
Het is alsof elk boek, elke blog, elke reflectie een stukje van een groter geheel vormde. Een geheel dat ik zelf niet zag aankomen, maar dat nu bijna vanzelfsprekend voelt.
Wat me het meest opvalt: schrijven is een vorm van 'thuiskomen' geworden. Iets in mij dat me aanspoort om er mee verder te gaan.
Het is een manier om te vertragen. Om te voelen. Om te begrijpen. Om eerlijk te zijn — ook wanneer dat niet comfortabel was.
Soms schreef ik om iets te delen. Soms om iets te verwerken. Soms om iets te begrijpen dat ik nog niet helemaal kon vatten.
En telkens opnieuw merkte ik: schrijven maakt mij een betere coach, een betere docent, een betere collega, een betere mens.
Als ik één inzicht mag meenemen uit deze 200 blogs, dan is het dit: menselijkheid is geen luxe, het is het fundament waarop alles rust.
Of het nu gaat over leiderschap, teams, onderwijs, coaching, organisaties of persoonlijke groei — telkens opnieuw blijkt dat we sterker worden wanneer we durven kiezen voor echtheid, kwetsbaarheid, vertrouwen en betekenis.
Dat is misschien wel de essentie van deze hele reeks: een pleidooi voor menselijkheid, telkens in een andere vorm.
Blog 200 voelt niet als een eindpunt. Het voelt als een mijlpaal.
Een moment om even stil te staan, dankbaar te zijn, en opnieuw te kiezen.
Voor nieuwsgierigheid. Voor verbinding. Voor groei. Voor menselijkheid.
Voor schrijven dat niet alleen uitlegt, maar ook uitnodigt.
Dank je om mee te lezen, mee te denken, mee te groeien.
Op naar de volgende honderd — niet omdat het moet, maar omdat het mag.